Column van Jan

De stemwijzer van Coevorden is weer online. Dat betekent dat de lokale politiek officieel is begonnen met wat ze het beste kan: doen alsof.

De StemWijzer is een prachtig instrument. Je klikt braaf op wat stellingen, en aan het eind rolt er een partij uit die perfect bij je past. Althans, bij de versie van die partij die alleen op papier bestaat.

Het is politiek in zijn zuiverste sprookjesvorm.

Partijen mogen namelijk zelf invullen waar ze voor staan. Niet waar ze vóór stemden. Niet wat ze tegenhielden. Niet wat ze lieten gebeuren terwijl ze naar hun schoenen staarden.

Nee, wat ze vinden.

En dat is heerlijk vrijblijvend.

De partij die tegen een woningbouwplan stemde, blijkt ineens vóór betaalbare woningen te zijn.
De partij die zweeg toen bewoners aan de bel trokken, blijkt plotseling groot voorvechter van leefbaarheid.
De partij die vier jaar lang onzichtbaar was, blijkt volgens de stemwijzer springlevend.

De stemwijzer is daarmee geen meetinstrument. Het is een reïncarnatiemachine. Politieke wederopstanding met één muisklik.

Het mooie is: er is geen leugen nodig.

Want technisch klopt alles. Partijen willen dit. Ze vinden dat. Ze steunen zus. Ze pleiten zo.

Alleen jammer dat de raadsnotulen soms iets anders vertellen. Maar ja, die hebben geen knopjes en geen kleurrijke grafiekjes. En ze stellen zulke vervelende vragen als: wie stemde waarvoor?

De stemwijzer vraagt dat niet.

De stemwijzer gelooft.

Misschien moeten kiezers dat ook eens doen. Niet geloven wat partijen beloven te worden, maar onthouden wat ze bleken te zijn.

Want in Coevorden is de stemwijzer geen kompas.

Het is een verlanglijstje.

En Sinterklaas zit niet in de raad.