Eerst doen, dan doen alsof het niet anders kon

Waar je ook luistert in Coevorden, overal hoor je hetzelfde gemor. In de winkel, op het terras, bij de kapper of langs de Markt zelf: mensen zijn ontevreden over de herinrichting. Het gevoel overheerst dat er iets is gemaakt voor de stad, maar niet met de stad. Zelfs het Dagblad van het Noorden besteedt er inmiddels aandacht aan. Dat zegt genoeg.

Toch blijft het gemeentebestuur opvallend stoïcijns. Want het patroon is inmiddels herkenbaar. Eerst wordt er gehandeld, daarna pas geroepen. En als het stof is neergedaald, klinkt het bekende refrein: het is al gerealiseerd, we kunnen het niet meer veranderen.

Dat is geen communicatie, dat is een voldongen feit presenteren als natuurverschijnsel. Alsof de Markt spontaan opnieuw is ingericht, zonder besluiten, zonder keuzes en zonder alternatieven. Maar iedereen weet: dit is geen onvermijdelijkheid, dit is beleid. En beleid kun je uitleggen, verdedigen en – ja – bijstellen.

Wat mensen vooral steekt, is niet alleen hoe de Markt er nu uitziet, maar het gevoel niet gehoord te zijn. Alsof inspraak een formaliteit was en geen gesprek. De stad heeft een rijke geschiedenis, een Markt met betekenis, maar die geschiedenis lijkt in de plannen eerder een decorstuk dan een uitgangspunt.

Het wrange is dat dezelfde gemeente ooit sprak over het terugbrengen van historie in het centrum. Nu klinkt dat als een echo uit een vergaderzaal van jaren geleden. De praktijk is harder, strakker en vooral definitief. Want wie kritiek uit, krijgt te horen dat het nu eenmaal zo is.

Maar een stad is nooit “af”. En vertrouwen al helemaal niet. Dat win je niet door eerst te bouwen en daarna uit te leggen waarom het niet anders kon. Dat win je door vooraf te luisteren – en soms ook door toe te geven dat iets anders had gemoeten.

De Markt ligt er. Maar de discussie is nog lang niet dichtgegooid.