Wie kan daar nu tegen zijn? Maar zodra we de mooie woorden naast de dagelijkse werkelijkheid leggen, ontstaat er toch een merkwaardige tegenstelling.

Neem bijvoorbeeld het spoor. Coevorden maakt zich op om dagelijks meerdere keren een vervuilende dieseltrein op een speciaal daarvoor aangelegd perron te ontvangen. Een ontwikkeling die vanuit economisch of logistiek oogpunt misschien te verdedigen is, maar moeilijk te rijmen valt met de groene ambities die de gemeente uitdraagt. Ook op het gebied van emissievrij vervoer in de binnenstad blijft het beleid achter. En dan hebben we het nog niet eens over de hoeveelheid steen, beton en asfalt die het straatbeeld bepaalt. Juist op de Markt verdwenen bomen die voor schaduw en verkoeling hadden kunnen zorgen. Wie door sommige straten van het centrum loopt, vraagt zich af waar het groen gebleven is. De meetlat van Jantje Beton zou op sommige plekken weinig punten opleveren.

Maar die tegenstrijdigheid beperkt zich niet tot Coevorden. Kijk naar Nederland en de internationale klimaattoppen. Jaarlijks verzamelen regeringsleiders, ministers, diplomaten en duizenden vertegenwoordigers zich om afspraken te maken over de toekomst van onze planeet. Er worden verklaringen opgesteld, doelstellingen geformuleerd en ambitieuze beloften uitgesproken. De wereld moet groener, schoner en duurzamer.

Maar wat gebeurt er vervolgens thuis?

Nederland presenteert zich graag als een land dat verantwoordelijkheid neemt voor het klimaat. Tegelijkertijd worden politieke en economische belangen regelmatig tegenover klimaatdoelstellingen geplaatst. We willen verduurzamen, maar het mag niet te veel kosten. We willen minder uitstoot, maar economische groei en bereikbaarheid blijven zwaar wegen. We willen meer natuur, maar bij ruimtelijke plannen blijkt natuur nogal eens het sluitstuk.

En dan komt de vraag vanzelf: heeft het nog wel zin om als Nederland aan zulke internationale klimaattoppen deel te nemen?

Mijn antwoord is: ja, maar niet om alleen aanwezig te zijn. Internationale samenwerking is noodzakelijk. Klimaatverandering houdt immers niet op bij onze landsgrenzen. Maar deelname heeft weinig betekenis wanneer afspraken uiteindelijk niet worden omgezet in concrete maatregelen. Een handtekening onder een klimaatakkoord is nog geen garantie voor een beter klimaat.

Hetzelfde geldt voor gemeenten. Een platform oprichten, inwoners enthousiasmeren en een website vullen met groene ambities is prima. De mensen die zich daar vrijwillig voor inzetten verdienen waardering. Maar het gemeentebestuur moet zich afvragen of het eigen beleid wel aansluit bij die ambities.

Want klimaatbeleid begint niet in een conferentiezaal in een ver land. Het begint bij de keuzes die we hier maken. Bij bomen die blijven staan, pleinen die niet volledig worden versteend, woningen die betaalbaar verwarmd kunnen worden en vervoer dat daadwerkelijk schoner wordt.

En misschien moeten we ook eens ophouden duurzaamheid uitsluitend te presenteren als een opdracht aan de burger. De inwoner moet isoleren, zonnepanelen aanschaffen, minder autorijden en bewuster consumeren. Ondertussen mogen overheden niet verwachten dat burgers enthousiast blijven wanneer zij zelf onvoldoende het goede voorbeeld geven.

Van Groen Coevorden tot de internationale klimaattop loopt een duidelijke lijn: de kloof tussen ambitie en uitvoering.

We hebben geen gebrek aan groene slogans, beleidsnota's, websites of internationale verklaringen. We hebben vooral behoefte aan bestuurders die bereid zijn hun woorden om te zetten in daden. Ook wanneer dat lastige keuzes betekent.

De wereld heeft niet nóg een klimaatbelofte nodig. Coevorden niet nóg een groen platform en Nederland niet nóg een internationale verklaring. We hebben behoefte aan zichtbaar resultaat. Want een groene toekomst ontstaat niet door erover te praten, maar door ernaar te handelen.