27 Sep 2026
|
2 min read
De Weeshuisweide bleek een muzikaal podium vol verrassingen
J
Jan Veenstra
Auteur
Zondagmiddag 27 september stond de Weeshuisweide in Coevorden in het teken van muziek. De Breibergers uit Dalerpeel hadden er hun Kasteeltuinconcert georganiseerd, samen met De Bazuin uit Schoonebeek en Volharding uit Dalen. En eerlijk is eerlijk: ik had mij ingesteld op een gezellige middag met fanfareklanken, marsen en misschien hier en daar een bekend deuntje.
Maar dat pakte even anders uit.
Onder de stralende septemberzon kregen we een muzikaal programma voorgeschoteld dat alle kanten opging. Van blues naar rock, van Nederlandse nummers tot Disney. En natuurlijk werd ook de eeuwenoude mars niet vergeten. Het ene moment zat je nog heerlijk te luisteren naar vertrouwde klanken, het volgende moment werd je muzikaal een heel andere wereld ingetrokken.
En juist die afwisseling maakte het zo verrassend.
Wat mij bovendien opviel, was dat de muzikanten niet alleen met hun instrumenten hun mannetje stonden. Ook op vocaal gebied lieten de leden van de verschillende verenigingen zich horen. En voordat ik straks door de dames op mijn vingers word getikt: uiteraard stonden ook de vrouwelijke muzikanten hun vrouwtje!
Maar toen kwam de pauze-act.
Malletband De Bazuin.
Nou, pauze-act? Dat vond ik eigenlijk een understatement.
Ik werd bij wijze van spreken compleet van mijn stoel geblazen. Wat daar aan slagwerk uit kwam, was niet zomaar een tussendoortje om de tijd tot het volgende optreden te vullen. Dit was muzikaal vuurwerk.
En eigenlijk verbaast dat helemaal niet. De Malletband van De Bazuin heeft onlangs de titel beste slagwerkgroep van Europa in de wacht gesleept. Als je ze op de Weeshuisweide hoort, begrijp je waarom.
Daar stond ik dan, in de septemberzon, midden tussen het publiek, en ik dacht: waarom zou je eigenlijk naar een groot concertgebouw moeten voor een middag vol muziek?
Je hebt er hier helemaal geen nodig.
Een Weeshuisweide, een paar goede muziekverenigingen, enthousiaste muzikanten en een flinke dosis zonneschijn blijken voldoende.
De Breibergers, De Bazuin en Volharding lieten zondag horen dat blaasmuziek allang niet meer alleen bestaat uit marsen en traditionele fanfareklanken. Het kan blues zijn. Rock. Disney. Nederlands repertoire. Zang. En ja, die goede oude mars mag natuurlijk ook gewoon blijven.
Het was vooral een middag waarop muziek bewees dat leeftijd, genre en traditie prima naast elkaar kunnen bestaan.
En ik?
Ik kwam om te luisteren.
Ik ging naar huis met de gedachte dat ik blijkbaar toch nog regelmatig verrast kan worden.
En dat is misschien wel het mooiste compliment dat je een muziekvereniging kunt geven.
Jullie hebben mij zondag muzikaal verrast. En vooral die Malletband heeft mij behoorlijk weggeblazen.
Onder de stralende septemberzon kregen we een muzikaal programma voorgeschoteld dat alle kanten opging. Van blues naar rock, van Nederlandse nummers tot Disney. En natuurlijk werd ook de eeuwenoude mars niet vergeten. Het ene moment zat je nog heerlijk te luisteren naar vertrouwde klanken, het volgende moment werd je muzikaal een heel andere wereld ingetrokken.
En juist die afwisseling maakte het zo verrassend.
Wat mij bovendien opviel, was dat de muzikanten niet alleen met hun instrumenten hun mannetje stonden. Ook op vocaal gebied lieten de leden van de verschillende verenigingen zich horen. En voordat ik straks door de dames op mijn vingers word getikt: uiteraard stonden ook de vrouwelijke muzikanten hun vrouwtje!
Maar toen kwam de pauze-act.
Malletband De Bazuin.
Nou, pauze-act? Dat vond ik eigenlijk een understatement.
Ik werd bij wijze van spreken compleet van mijn stoel geblazen. Wat daar aan slagwerk uit kwam, was niet zomaar een tussendoortje om de tijd tot het volgende optreden te vullen. Dit was muzikaal vuurwerk.
En eigenlijk verbaast dat helemaal niet. De Malletband van De Bazuin heeft onlangs de titel beste slagwerkgroep van Europa in de wacht gesleept. Als je ze op de Weeshuisweide hoort, begrijp je waarom.
Daar stond ik dan, in de septemberzon, midden tussen het publiek, en ik dacht: waarom zou je eigenlijk naar een groot concertgebouw moeten voor een middag vol muziek?
Je hebt er hier helemaal geen nodig.
Een Weeshuisweide, een paar goede muziekverenigingen, enthousiaste muzikanten en een flinke dosis zonneschijn blijken voldoende.
De Breibergers, De Bazuin en Volharding lieten zondag horen dat blaasmuziek allang niet meer alleen bestaat uit marsen en traditionele fanfareklanken. Het kan blues zijn. Rock. Disney. Nederlands repertoire. Zang. En ja, die goede oude mars mag natuurlijk ook gewoon blijven.
Het was vooral een middag waarop muziek bewees dat leeftijd, genre en traditie prima naast elkaar kunnen bestaan.
En ik?
Ik kwam om te luisteren.
Ik ging naar huis met de gedachte dat ik blijkbaar toch nog regelmatig verrast kan worden.
En dat is misschien wel het mooiste compliment dat je een muziekvereniging kunt geven.
Jullie hebben mij zondag muzikaal verrast. En vooral die Malletband heeft mij behoorlijk weggeblazen.