Dat klinkt mooi, maar het vertelt niet de werkelijkheid.

De meeste starters dromen nog altijd van een eigen huis. Niet omdat ze zo graag een hypotheek willen, maar omdat een koopwoning zekerheid biedt. Ze willen een plek waar ze kunnen bouwen aan hun toekomst, zonder jaarlijks geconfronteerd te worden met huurverhogingen of een verhuurder die besluit de woning te verkopen.

Het probleem is alleen dat velen na meerdere pogingen steeds opnieuw tegen dezelfde muur oplopen. De bank zegt nee. De maximale hypotheek blijkt duizenden euro's tekort te schieten. Bij een bezichtiging staan dertig andere gegadigden en uiteindelijk gaat de woning naar iemand die tienduizenden euro's boven de vraagprijs biedt.

Na de derde, vierde of vijfde afwijzing ga je niet nog een keer met je hoofd tegen dezelfde muur lopen. Niet omdat je geen huis meer wilt kopen, maar omdat je hebt geleerd dat de kans vrijwel nihil is.

Dat heet geen afgenomen enthousiasme. Dat heet ontmoediging.

Wanneer een onderzoek vervolgens concludeert dat starters minder graag willen kopen, wordt oorzaak en gevolg omgedraaid. Het is alsof je zegt dat iemand geen marathon meer wil lopen nadat hem tien keer de toegang tot de start is geweigerd.

De koopwens is niet verdwenen. Het vertrouwen in de mogelijkheid om daadwerkelijk een huis te kunnen kopen wel.

Zolang huizenprijzen blijven stijgen, eigen geld steeds belangrijker wordt en banken weinig ruimte bieden, zullen veel starters hun droom noodgedwongen in de ijskast zetten. Niet uit vrije wil, maar omdat het systeem hen geen andere keuze laat.

Dat is een wereld van verschil.

Wie werkelijk wil weten wat starters denken, moet niet vragen of ze nog graag een huis willen kopen. Vraag liever hoeveel keer ze al 'nee' hebben gehoord. Dan krijg je een veel eerlijker beeld van de Nederlandse woningmarkt.