Langzaam druppelen ze binnen: auto's, motoren, tractoren en bromfietsen. Allemaal glimmend gepoetst alsof ze rechtstreeks uit de showroom van vijftig of zestig jaar geleden komen. En eerlijk is eerlijk: dat geldt niet alleen voor de voertuigen. Ook de eigenaren hebben zichtbaar hun best gedaan. De pet zit recht, het leren jack is ingevet, de bretels zijn gestreken en de snor heeft waarschijnlijk meer aandacht gekregen dan de gemiddelde tuin op zaterdagmorgen.

Het zijn voertuigen uit een tijd waarin veiligheid vooral bestond uit stevig vasthouden aan het stuur. Gordels? Ach, die waren voor watjes. Airbags? De enige airbag was de passagier naast je. En uitstoot? Daar maakte niemand zich druk om. Als de motor een flinke blauwe wolk achterliet, wist je tenminste dat hij goed liep.

Het mooiste vind ik de bezoekers. Langzaam schuifelen ze langs al dat glimmende chroom. Je hoort overal dezelfde opmerkingen.

"Kijk eens naar die vleugels achterop!"

"Zo'n had mijn oom ook."

"Daar ben ik nog mee op vakantie geweest... nou ja, bijna."

En voor je het weet staat er een groepje van zes mannen om een open motorkap. Niemand weet precies wat ze bekijken, maar iedereen knikt instemmend. Dat hoort blijkbaar zo.

Wat vooral opvalt is de kleur. Rood, geel, mintgroen, hemelsblauw, roomwit, donkerpaars... auto's durfden vroeger nog iets uit te stralen. Tegenwoordig lijkt het alsof de autofabrieken nog maar vier kleuren verf hebben: zwart, donkergrijs, lichtgrijs en "net iets anders grijs". Zet een modern parkeerterrein naast een oldtimershow en je krijgt het gevoel dat iemand per ongeluk de kleur uit de wereld heeft gedraaid.

Ook de vormen waren vroeger veel spannender. Elke auto had een eigen gezicht. De ene keek vriendelijk, de andere streng, weer een andere leek permanent verbaasd. Tegenwoordig lijken veel auto's alsof ze allemaal door dezelfde windtunnel zijn gehaald. Efficiënt? Vast wel. Spannend? Niet echt.

Misschien is dat wel de charme van een oldtimerdag. Het gaat niet alleen om techniek of nostalgie. Het is een herinnering aan een tijd waarin auto's karakter hadden en bestuurders ook. Een tijd waarin een ritje nog een avontuur was en een poetsbeurt minstens zo belangrijk als een volle tank.

En als aan het einde van de middag de stoet weer langzaam vertrekt, blijft er nog even die geur hangen van benzine, olie en geschiedenis. Officieel misschien niet goed voor het milieu, maar ongetwijfeld uitstekend voor het geheugen.

Sommige mensen verzamelen postzegels. Anderen verzamelen herinneringen op vier wielen. En vandaag rijden die gewoon bij mij voor de deur voorbij.

Jan Veenstra