In Oosterhesselen dreigt een deel van het woningbouwplan Klenckerveld in de problemen te komen. Er zouden 60 woningen moeten komen. Een mooi aantal, zeker in een dorp waar woningbouw hard nodig is.

Maar nu blijkt dat naar verluidt 15 tot 20 woningen mogelijk niet gebouwd kunnen worden omdat er naast het plan landbouwgrond ligt waar gewasbeschermingsmiddelen kunnen worden gebruikt.

En dan denk ik toch: hoe dan?

Een gemeente die serieus bezig is met woningbouw, kijkt toch eerst wat er rondom een bouwlocatie gebeurt?

Je kijkt naar de wegen. Je kijkt naar geluid. Je kijkt naar water. Je kijkt naar natuur. Je kijkt naar stikstof. Je kijkt naar leidingen. En ja, je kijkt óók naar landbouwgrond en de mogelijke gevolgen van gewasbeschermingsmiddelen.

Dat is geen hogere wiskunde. Dat is gewoon onderdeel van ruimtelijke ordening.

Sterker nog: de gemeente Coevorden heeft in december 2025 zelf een ontwerp-omgevingsplan ter inzage gelegd waarin 60 woningen op Klenckerveld zijn opgenomen.

Dus als nu blijkt dat een flink deel van die woningen mogelijk niet kan worden gerealiseerd, mogen inwoners best een paar eenvoudige vragen stellen.

Wie heeft dit onderzocht?

Wanneer is dit onderzocht?

Wanneer wist de gemeente dat de spuitzone een probleem kon worden?

En vooral:

Waarom wordt een plan voor 60 woningen officieel in procedure gebracht als vervolgens blijkt dat mogelijk een kwart tot een derde daarvan niet gebouwd kan worden?

Laat ik duidelijk zijn: de boer is hier niet automatisch de boosdoener.

Als iemand landbouwgrond bezit en die grond rechtmatig gebruikt, kan de gemeente niet eerst woningen naast zijn perceel plannen en vervolgens zeggen: jammer joh, vanaf morgen moet jij je bedrijfsvoering aanpassen.

Dat zou de wereld op zijn kop zijn.

Een woningbouwplan hoort rekening te houden met de bestaande omgeving. Niet andersom.

En dan hebben we het nog niet eens over het gezondheidsaspect. Juist omdat woningen een gevoelige functie zijn, wordt bij nieuwe woningbouw nabij landbouwgrond waar gewasbeschermingsmiddelen kunnen worden gebruikt rekening gehouden met spuitzones. In de jurisprudentie wordt een afstand van 50 meter in het algemeen niet onredelijk gevonden, al kan daarvan onder voorwaarden worden afgeweken met zorgvuldig locatiespecifiek onderzoek.

Daarom vind ik dit verhaal interessanter dan het op het eerste gezicht lijkt.

Het gaat namelijk niet alleen over 15 of 20 huizen.

Het gaat over de vraag hoe zorgvuldig onze overheid eigenlijk omgaat met plannen die miljoenen kosten, verwachtingen wekken bij woningzoekenden en vervolgens mogelijk tegen een voorzienbaar probleem aanlopen.

Want als straks blijkt dat er 60 woningen op papier stonden, maar er uiteindelijk 40 of 45 gebouwd kunnen worden, wie betaalt dan de rekening?

De projectontwikkelaar?

De gemeente?

De woningzoekende?

Of uiteindelijk gewoon de belastingbetaler?

Misschien moeten we in Coevorden maar eens een nieuwe regel invoeren:

Voordat er een woning op papier wordt gezet, eerst even kijken wat er naast die woning gebeurt.

Dat scheelt misschien een hoop papier, procedures en bestuurlijke hoofdpijn.

En vooral: het voorkomt dat een boer straks de schuld krijgt van een probleem dat misschien helemaal niet bij de boer is begonnen.

Eerst goed kijken. Dan pas bouwen.

Dat lijkt mij geen overdreven eis.

Dat lijkt mij gewoon gezond verstand.