Het nieuwe coalitieakkoord van Coevorden vormt daarop geen uitzondering. Wie het leest, krijgt de indruk dat de gemeente de wereld gaat redden. Tenminste... ooit. Misschien. Als het haalbaar, betaalbaar en uitvoerbaar is.

Er wordt energie bespaard, de duurzaamheidsvisie wordt uitgebreid, biodiversiteit krijgt aandacht, afval moet worden hergebruikt en het landschap blijft groen. Allemaal prima. Maar hoe? Wanneer? Met welk geld? En welke resultaten mogen inwoners over vier jaar verwachten? Daar blijft het opvallend stil.

Het akkoord leest als een restaurantmenu zonder prijzen. Je krijgt een keurige opsomming van wat er allemaal mogelijk is, maar niemand vertelt wat er daadwerkelijk op je bord belandt.

Zelfs de meest opvallende passage – de open houding tegenover kleine kerncentrales – is vooral symbolisch. De gemeente gaat daar immers helemaal niet over. Het klinkt daadkrachtig, maar het is ongeveer hetzelfde als zeggen dat Coevorden openstaat voor een maanbasis. Mooie gedachte, weinig invloed.

Ook over de landbouw wordt vooral voorzichtig geformuleerd. Geen extra lokale regels, geen stapeling van regelgeving. Dat is een duidelijke politieke keuze, maar ook hier blijft het vooral bij algemene uitgangspunten. Terwijl discussies over bestrijdingsmiddelen en de lelieteelt juist vragen om heldere keuzes.

Het woord 'duurzaamheid' komt regelmatig terug, maar concrete doelen zijn schaars. Hoeveel energie wil Coevorden besparen? Hoeveel CO₂-uitstoot moet omlaag? Hoeveel bomen worden geplant? Hoeveel woningen worden verduurzaamd? Wie het antwoord zoekt, blijft bladeren.

Misschien is dat wel de kracht én de zwakte van dit coalitieakkoord. Iedereen kan zich erin herkennen, omdat er zo weinig in staat waar iemand echt wakker van ligt. Het document vermijdt scherpe randen en harde uitspraken. Dat maakt het politiek veilig, maar voor inwoners is het lastig te beoordelen waarop het gemeentebestuur straks kan worden afgerekend.

Een coalitieakkoord hoeft natuurlijk geen draaiboek van duizend pagina's te zijn. Besturen vraagt om flexibiliteit. Maar tussen een gedetailleerd uitvoeringsplan en een verzameling goede bedoelingen zit nog een wereld van verschil.

Na het lezen van het hoofdstuk over duurzaamheid blijft vooral één vraag hangen: wat gaat de inwoner van Coevorden hier over vier jaar daadwerkelijk van merken? Tot die tijd is duurzaamheid vooral een woord dat prettig klinkt, maar nog wacht op een concrete invulling.