Maximaal 300 gram vlees per week, waarvan maar 100 gram rood. Dat is geen advies meer, dat is een rantsoen. We zijn nog één update verwijderd van een distributiestempel en een ambtenaar die je karbonade persoonlijk komt afwegen. “Sorry meneer, u zit al op 97 gram rund deze week. Misschien een kikkererwtje proberen?”

En die kikkererwten, daar moeten we er dus ineens 250 gram van eten. Per dag. Dat is geen dieet, dat is een uitdaging. Alsof iemand bij het Voedingscentrum heeft gedacht: “Weet je wat mensen echt willen? Meer peulvruchten.” Ja, want niets zegt levensvreugde als een bord dampende linzen waar je gezin stilzwijgend naar staart alsof het een collectieve straf is.

Kaas dan. Ooit het symbool van Nederlandse trots, nu gereduceerd tot een dun, bijna doorzichtbaar plakje van 20 gram. Twintig gram. Dat is ongeveer wat er per ongeluk aan je mes blijft plakken als je een boterham smeert. Het is geen beleg meer, het is een herinnering.

Maar het mooiste is misschien nog wel de nieuwe focus op voedselveiligheid. Niet alleen moet je minder vlees eten, je moet nu ook nadenken over welke vis je eet, want misschien zit er iets in wat je langzaam oplost van binnen. Maar geen zorgen: het is ook weer gezond. Eet smakelijk met je existentiële twijfel.

Het geheel voelt als een soort culinaire koorddans: eet minder vlees, maar wel genoeg eiwit; eet vis, maar pas op voor stoffen; drink zuivel, maar liever niet; kies plantaardig, maar vooral gevarieerd — en dit alles terwijl je ook nog gewoon moet werken, slapen en af en toe een greintje geluk ervaren.

Misschien ligt daar de echte vernieuwing van deze Schijf van Vijf: het is niet langer bedoeld om je gezond te maken, maar om je permanent licht ongemakkelijk te houden. Want niets motiveert zo goed als het gevoel dat je het eigenlijk altijd een beetje fout doet.

Eet smakelijk.