Wat hier is gebeurd, is geen incident dat “nog even besproken” moet worden in een tussenfase. Het is een keuze geweest. Een bewuste. Terwijl de kwestie rond de publicatie met publiek geld al speelde, werd besloten: dit lossen we later wel op. Eerst de verkiezingen door.

Dat “later” is nu.

En ineens moet de lucht geklaard worden. Moet er gepraat worden. Moet vertrouwen hersteld worden. Alsof vertrouwen een knop is die je na de stembus even omzet.

Laten we eerlijk zijn: vertrouwen bouw je niet in een tussenfase. Vertrouwen bouw je door op tijd verantwoordelijkheid te nemen. Door moeilijke gesprekken niet uit te stellen tot ze politiek het minst pijn doen.

De rol van BBC2014 in dit geheel is pijnlijk duidelijk. Niet omdat zij als enigen fouten maakten—dat gebeurt overal in de politiek. Maar omdat zij ervoor kozen die fouten niet vóór de verkiezingen uit te vechten. Dat is geen bestuurlijke pech, dat is politieke calculatie.

En calculatie heeft een prijs.

Die prijs is niet juridisch. Niemand kan ze verbieden om mee te doen. Maar politiek is geen rechtbank. Het is een vertrouwensspel. En wie het vertrouwen strategisch parkeert tot na de verkiezingen, moet niet verbaasd zijn dat andere partijen zich daarna afvragen of ze wel willen instappen.

Dus nee, ze hebben hun “recht” niet verspeeld.
Maar ze hebben wel iets anders verloren: geloofwaardigheid op het moment dat het ertoe deed.

En dat is precies waarom die zogenaamde tussenfase nodig is. Niet om de lucht te klaren, maar om onder ogen te zien wat eigenlijk al duidelijk is:

De echte rekening van dit gedrag wordt niet vóór, maar ná de verkiezingen betaald.