Het grote tepeltrauma

Er zijn landen waar oorlog woedt, waar honger heerst, waar de democratie wankelt. En dan is er Nederland, waar we collectief nerveus worden van een tepel die zich niet aan de afspraak houdt. Geen hele tepel hoor — dat zou revolutionair zijn — maar een puntje. Een suggestie. Een schaduw. Paniek.

Decennia geleden liep men probleemloos halfnaakt over het strand, in badhuizen en op campingstoelen van aluminium. Niemand belde de zedenpolitie. Niemand raakte getraumatiseerd. Maar ergens onderweg hebben we besloten dat de vrouwelijke tepel plots een moreel vraagstuk werd. Alsof hij zich in een nacht heeft aangesloten bij een radicale beweging.

 

“Het is ongepast,” zeggen we dan. Ongepast waarvoor precies? Voor het oog? Voor de beschaving? Voor de koffieautomaat op kantoor? Het vreemde is: we kunnen zonder problemen geweld op televisie verdragen, maar een lichaam dat gewoon doet wat lichamen doen — bestaan — dat gaat ons te ver.

Het mooie is dat we dit taboe vooral zelf in stand houden. Niemand legt het nog echt op, maar iedereen handhaaft het. Een schuine blik hier, een kuchje daar. “Doe maar even een vestje aan.” Want stel je voor dat iemand denkt dat je een lichaam hébt.

 

En nee, dit gaat niet over erotiek. Dat is juist het misverstand. De tepel is pas seksueel geworden toen we hem verboden. Niets maakt iets spannender dan doen alsof het gevaarlijk is. Vraag maar aan een peuter en een stopcontact.

 

Misschien moeten we het groter aanpakken. Tepel-waarschuwingsstickers. Cursus Omgaan met onverwachte lichaamsdelen. Of een overheidscampagne: “U ziet een tepel. Adem rustig in. Hij doet niets.”

 

Want laten we eerlijk zijn: een samenleving die wankelt bij een zichtbaar puntje stof is niet preuts, maar onzeker. En misschien zegt dat uiteindelijk meer over onze collectieve kramp dan over het lichaam dat we zo angstvallig proberen te verstoppen.

Dus bij deze een voorstel: laat de tepel weer gewoon een tepel zijn. Geen statement. Geen schandaal. Gewoon anatomie.
En mocht u zich daar ongemakkelijk bij voelen: geen zorgen. Dat trekt vanzelf weg. Net als de schrik van iets wat eigenlijk heel normaal is.