Dat is opmerkelijk. Beide gemeenten praten volop over duurzaamheid, klimaatadaptatie en de gevolgen van klimaatverandering. De gemeente Coevorden werkt aan een uitvoeringsagenda klimaatadaptatie en noemt verkoeling, biodiversiteit en klimaatbestendigheid als belangrijke thema’s. Ook Emmen erkent dat hittegolven en extreem weer steeds vaker voorkomen en dat de regio zich daarop moet voorbereiden.

Maar waar is het plan voor de inwoners?

Want klimaatadaptatie gaat niet alleen over waterberging, groene bermen en beleidsstukken. Het gaat ook over de alleenstaande oudere in een flat die verandert in een oven. Over mensen met gezondheidsproblemen. Over jonge kinderen. Over zorginstellingen die tijdens een hittegolf extra druk ervaren.

Juist daarvoor zijn lokale hitteplannen bedoeld.

Niet pas reageren als het Nationaal Hitteplan wordt afgekondigd, maar vooraf weten waar kwetsbare inwoners terecht kunnen, welke gebouwen als koele plek dienen, hoe zorgorganisaties samenwerken en hoe inwoners worden geïnformeerd. Dat zijn geen luxevoorzieningen meer. Dat is inmiddels basale voorbereiding.

Wat wringt, is dat gemeenten steeds vaker spreken over klimaatbeleid, maar dat inwoners vooral zonnepanelen, warmtepompen en energietransitie zien. Terwijl hitte misschien wel de meest directe vorm van klimaatverandering is die mensen in hun dagelijks leven ervaren.

Een stortbui zie je aankomen.

Een overstroming haalt het nieuws.

Maar hitte werkt stil.

Mensen raken uitgeput, drinken te weinig, slapen slecht en krijgen gezondheidsklachten zonder dat er een sirene afgaat.

De vraag is daarom eenvoudig.

Als Coevorden en Emmen erkennen dat extreme hitte vaker voorkomt, waar ligt dan het concrete plan om inwoners te beschermen?

Misschien bestaat het al.

Misschien wordt eraan gewerkt.

Maar als inwoners het nergens kunnen vinden, is dat op zichzelf al een probleem.

Want een hitteplan dat alleen in een la ligt, koelt niemand af.