15 Oct 2026
|
2 min read
Bijna tien jaar wachten, en dan zakt de moed je opnieuw in de schoenen
J
Jan Veenstra
Auteur
Stel je eens voor. Je staat bijna tien jaar ingeschreven als woningzoekende. Tien jaar waarin je hoopt, wacht en steeds opnieuw kijkt of er eindelijk beweging in zit. En dan komt het moment waarop je voorzichtig begint te denken dat het misschien niet lang meer zal duren. Je komt bijna in een jubelstemming, want na al die jaren lijkt een eigen woning eindelijk binnen bereik.
Maar dan lees je het nieuws over de gemeente Coevorden. Er moeten vóór het einde van dit jaar nog 34 statushouders worden gehuisvest. En in de eerste helft van volgend jaar komen daar nog eens 24 bij.
Dan zakt de moed je toch in de schoenen?
Begrijp me goed: mensen die een verblijfsvergunning hebben gekregen, moeten ook ergens wonen. Dat is duidelijk. Maar het wordt een ander verhaal wanneer mensen die hier al jarenlang wonen, werken en hun leven proberen op te bouwen, eveneens jarenlang op een woning wachten. Hoe leg je hun uit dat hun geduld nog langer op de proef wordt gesteld?
Het probleem is niet dat woningzoekenden tegenover statushouders worden geplaatst. Het probleem is dat we kennelijk onvoldoende woningen hebben om aan alle behoeften te voldoen. En zolang dat tekort blijft bestaan, wordt iedere verdeling een bron van frustratie en onbegrip.
De gemeente krijgt haar opdracht vanuit Den Haag, maar de woningzoekende die al bijna tien jaar wacht, heeft weinig aan cijfers, taakstellingen en bestuurlijke afspraken. Die wil gewoon een woning. Een plek om te wonen, een toekomst op te bouwen en eindelijk eens niet meer afhankelijk te zijn van een wachtlijst.
En wat krijgt die woningzoekende te horen? Dat er opnieuw mensen gehuisvest moeten worden en dat de gemeente daarvoor een verplichting heeft.
Natuurlijk, die mensen kunnen daar persoonlijk niets aan doen. Maar dat geldt net zo goed voor degene die al jaren wacht en iedere keer opnieuw moet hopen dat hij binnenkort aan de beurt is.
Hoe lang moet iemand eigenlijk wachten voordat zijn woonprobleem ook als urgent wordt beschouwd?
Dat is de vraag die ik aan de gemeente Coevorden en aan de landelijke politiek zou willen stellen. Want achter iedere woningzoekende zit een mens. Iemand met verwachtingen, teleurstellingen en soms een geduld dat na bijna tien jaar behoorlijk op de proef is gesteld.
Een woning is geen gunst. Het is de basis om een leven op te bouwen. En als mensen na bijna tien jaar wachten nog steeds niet weten wanneer ze aan de beurt zijn, dan mogen we ons afvragen of we het woningprobleem nog wel op de juiste manier aanpakken.
Dan zakt de moed je toch in de schoenen?
Begrijp me goed: mensen die een verblijfsvergunning hebben gekregen, moeten ook ergens wonen. Dat is duidelijk. Maar het wordt een ander verhaal wanneer mensen die hier al jarenlang wonen, werken en hun leven proberen op te bouwen, eveneens jarenlang op een woning wachten. Hoe leg je hun uit dat hun geduld nog langer op de proef wordt gesteld?
Het probleem is niet dat woningzoekenden tegenover statushouders worden geplaatst. Het probleem is dat we kennelijk onvoldoende woningen hebben om aan alle behoeften te voldoen. En zolang dat tekort blijft bestaan, wordt iedere verdeling een bron van frustratie en onbegrip.
De gemeente krijgt haar opdracht vanuit Den Haag, maar de woningzoekende die al bijna tien jaar wacht, heeft weinig aan cijfers, taakstellingen en bestuurlijke afspraken. Die wil gewoon een woning. Een plek om te wonen, een toekomst op te bouwen en eindelijk eens niet meer afhankelijk te zijn van een wachtlijst.
En wat krijgt die woningzoekende te horen? Dat er opnieuw mensen gehuisvest moeten worden en dat de gemeente daarvoor een verplichting heeft.
Natuurlijk, die mensen kunnen daar persoonlijk niets aan doen. Maar dat geldt net zo goed voor degene die al jaren wacht en iedere keer opnieuw moet hopen dat hij binnenkort aan de beurt is.
Hoe lang moet iemand eigenlijk wachten voordat zijn woonprobleem ook als urgent wordt beschouwd?
Dat is de vraag die ik aan de gemeente Coevorden en aan de landelijke politiek zou willen stellen. Want achter iedere woningzoekende zit een mens. Iemand met verwachtingen, teleurstellingen en soms een geduld dat na bijna tien jaar behoorlijk op de proef is gesteld.
Een woning is geen gunst. Het is de basis om een leven op te bouwen. En als mensen na bijna tien jaar wachten nog steeds niet weten wanneer ze aan de beurt zijn, dan mogen we ons afvragen of we het woningprobleem nog wel op de juiste manier aanpakken.